Prezydent Starzyński stawił

„Prezydent Starzyński stawił się bardzo szybko, mniej więcej w pół godziny po wezwaniu, był więc obecny podczas całej bez mała odprawy. Wraz z nim przybył komendant policji miasta Warszawy a w parę minut później zjawił się dowódca OK I.
W dalszym ciągu odprawy zaleciłem rozbudowę obrony w głąb, przestrzegłem przed wysuwaniem stanowisk zbyt daleko w otwarte pole, co mogłoby mieć złe skutki w obliczu broni pancernej przeciwnika i wobec szczupłości sił obrony. Dałem wskazówki techniczne, dotyczące doraźnego ufortyfikowania arterii wylotowych i sieci ulicznej na peryferiach miasta, budowy barykad przeciwczołgowych, przysposobienia do obrony kompleksów budynków oraz dostosowania artylerii do warunków walk ulicznych. Rozkazałem utworzenie magazynów amunicyjnych w obrębie miasta przez zwiezienie części zapasów ze składów Palmiry.
Do prezydenta Starzyńskiego zwróciłem się z żądaniem natychmiastowego zmobilizowania ludności Warszawy do walki i do prac pomocniczych. Zostało ustalone, że skieruje on zaraz apel do mieszkańców stolicy, aby zjawili się niezwłocznie w wyznaczonych punktach zbiórki do kopania rowów i budowy barykad. Miasto zobowiązało się dać tyle sprzętu saperskiego, ile miało do dyspozycji, resztę oraz sprzęt minerski obowiązany był dostarczyć dowódca OK I. Zarząd miejski miał wyłączyć gaz i wodę w strefach obrony. Pewną kontrowersję wywołała sprawa uzbrojenia ludności cywilnej, gdyż generał Trojanowski twierdził, iż po pokryciu potrzeb mobilizacji wojskowej nie rozporządza na miejscu niezbędną ilością broni. Generał Czuma otrzymał rozkaz wysłania rozpoznania i ubezpieczeń oraz wydania wstępnych zarządzeń wykonawczych do obrony, tak aby bez straty czasu na redagowanie rozkazów pisemnych pierwsze oddziały obrońców znalazły się możliwie szybko na wyznaczonych odcinkach i rozpoczęły ich organizowanie.“(1)