„Abel spojrzał nieco baranim wzrokiem na
Długowłosego, a potem przecząco pokręcił głową.
— Ech! — zniecierpliwił się Tess.
— Ja wiem — wyrwał się Karol.
— Mów.
— Według mego rozumienia złoto spływa z deszczem z tamtych zboczy i tam go najwięcej na zboczach, gdzie najwięcej w rzecznym piasku. Czy tak
— Doskonale. Jeszcze będzie z ciebie dobry eksplorer. Spójrzcie, moje dziatki, ot tu. Widzicie Taki malutki żleb, rynna, która zamienia się w potok po każdym większym deszczu. Tam właśnie zamierzałem kopać, ale na wieść o odkryciu bogatych złóż wywędrowałem z Custer. I wcale tego nie żałuję. Gdyby mi jednak przyszło pozostać tutaj, szukałbym w tym miejscu. Popatrzcie.
Podnieśli głowy. W górze pochyłą płaszczyznę przecinał prostopadle miniaturowy wąwozik z dnem wysłanym drobnymi kamieniami.
— Chodźcie — rozkazał Tess i pierwszy przebył strumień, a następnie począł się wspinać tuż przy krańcu skalnej rynny. Kiedy mocno zdyszani przeszli kilka jardów pochyłą drogą, zatrzymał ich.
— Aleście się zasapali! Widać od razu, żeście z nizin. Nie to, co ja!
—To pan góral — zapytał Abel.
— Góral, nie góral. Wędrowałem po szczytach i turniach. Polowałem, zdejmowałem futra z czworonogów. Szukałem nawet grizzly, aby z jego pazurów robić naszyjniki i sprzedawać w miastach Wschodu głupcom lubiącym się stroić w cudze piórka. Wiecie chyba, co oznacza“(5)