„Andrea rozpoznała Gilberta, którego ręce mimo pracy były jeszcze delikatne, czego pan de Taverney na pewno nie mógłby przeboleć.
Andrea zarumieniła się mimo woli. Wydało jej się, że spotkanie to nastąpiło szczególnym zrządzeniem losu.
Gilbert ponowił ukłon. Tym razem Andrea odpowiedziała mu nie zatrzymując się.
Gilbert zbladł i odprowadził ją posępnym wzrokiem.
Ale Andrea była zbyt pewna i odważna, aby nie dociekać rzeczy poruszających jej uczucia i domagających się wyjaśnienia w jej żywym umyśle.
Wróciła więc i skierowała swe kroki ku Gilbertowi.
Na ten widok Gilbert ożywił się nagle i podskoczył pośpiesznie ku niej.
— Tutaj jesteś, panie Gilbercie — zapytała ozięble.
— Tak, pani.
— W jaki sposób
— Człowiek musi żyć, a chce żyć uczciwie.
— Ma pan szczęście, zdaje pan sobie z tego sprawę
— O, jakże wielkie! — odparł Gilbert.
— Jak tu się dostałeś
— Dzięki panu Jussieu, mojemu protektorowi.
— Ach! — rzekła Andrea. — Znasz pana de Jussieu
— To przyjaciel mojego pierwszego protektora, pana Rousseau^.
— No, życzę pomyślności, panie Gilbercie — powiedziała Andrea zamierzając odejść.
— A czy pani czuje się lepiej — zapytał drżącym głosem,
zdradzającym wielkie wzruszenie.
— Lepiej Cóż to ma znaczyć — rzekła Andrea zimno.“(7)