„EOM — Episkopat myślał politycznie o polskich sprawach. Bo najpierw podczas referendum episkopat w całości był przeciwko nam, m.in. dlatego, że kiedy jakaś szmatława francuska gazeta ogłosiła, że prymas Hlond współpracował w czasie wojny z Niemcami, to część naszej prasy powtarzała to chórem. No więc, co to dla prymasa było za towarzystwo
Ale w czasie wyborów już episkopat nie występował w 100% przeciw nam, już jakaś jego część była za blokiem. A po przegranej Mikołajczyka Kościół stwierdził, że tylko w PPS została nadzieja na obronę niepodległości Polski.
— Na krótko.
EOM — Bo PPS została zamordowana jak Chrystus. PPS zamordowali Faryzeusze na rozkaz cara Józefa Stalina, a ponieważ PPS miała jeszcze swych Judaszów...
— Wielu ich było
EOM r— Może ich pani szukać... Ale nie było wtedy już Piłata, aby umył ręce przed brudną robotą. Po ataku na PPS i zmianie przewodniczącego partii, od 30 czerwca 1947 r. do powołania Kominformu rządził w Polsce PPR oraz ci, co pełnili obowiązki ludowców i demokratów w rodzaju Chajna i Wendego. Ale od powołania Kominformu, od zimnej wojny, od mostu berlińskiego i zbuntowania się marszałka Tito i Gomułki, Stalin nikomu już nie ufał, nawet posłusznemu Żymierskiemu, któremu order z brylantami, gwiazdę zwycięstwa ofiarował. Tylko przysłał Konstantego Rokossowskiego. Stalin ważniejszego Żukowa nazywał żulikicm i mu nie ufał, ale ufał Rokossowskiemu. Pewnego dnia budzimy się rano i słyszymy przez radio, że towarzysz Bierut poprosił towarzysza Stalina, żeby nam pożyczył towarzysza Rokossowskiego na ministra obrony narodowej. Czy pani wyobraża sobie, co to znaczyło dla Polaków Narodowi takich wojowników, co całemu światu dawał żołnierzy (bo Ameryce daliśmy Kościuszkę i Pułaskiego, Francji — Wróblewskiego i Dąbrowskiego a Węgrom — Bema) plunąć w twarz, że on nic miał ani jednego oficera zdolnego być ministrem obrony narodowej“(12)