„Ilu ludzi mieszka na Molukach — nie wiadomo. Nigdy nie zdołano tu przeprowadzić żadnego dokładnego spisu ludności, a Holendrom dopiero w 1868 roku udało się sporządzić mniej więcej szczegółową mapę Moluków i pierwszą locję, mapę morską dla statków kabotażowych. Przez całe stulecia był to obszar naprawdę zasługujący na miano końca świata, przeraźliwie odległy, trudno dostępny, pogmatwany i początkowo niczym nie nęcący awanturników. Olśniewająca uroda Wysp Korzennych i krajobrazy, od których traci się dech, nie były poszukiwanym towarem.
Wszystko to zmieniło się dopiero za przyczyną pereł.
Oczywiście, nie należy przesadzać z tą zmianą. Kiedy tam przyjechałem, nie było ani jednego telefonu, regularnej poczty, wystarczającej ilości papieru do urzędowania. A na większości wysp archipelagu nie było nawet pieniędzy. Dosłownie. Nigdy tu nie dotarły kolorowe papierki, które zdaniem białych ludzi miały mieć moc zakupywania towarów. A jeśli nawet dotarły, miejscowa ludność nie dałaby się nabrać na takie głupie bajki, żeby za kawałek kolorowego papieru można było dostać na przykład nóż, sztukę tkaniny czy naczynie z blachy. Cała wymiana odbywa się tam do tej pory jakprzed wynalezieniem pieniędzy towar za towar.“(16)