„Może też zachodzić proces odwrotny. Wapń może być naniesiony przez wodę z terenów zasobnych w wapienie, albo sztucznie wprowadzony do gleby przez człowieka, w postaci nawozów wapniowych. Zawartość wapnia w glebie może być bardzo różna. Za gleby ubogie w wapń uważa A. Karpiński te, które zawierają mniej niż 0,1% CaO, jeżeli chodzi o gleby gliniaste, lub mniej niż 0,05% CaO w odniesieniu do gleb piaszczystych. Glebami zasobnymi w wapń nazywa on te, które zawierają ponad 0,2 lub 0,5% CaO. W tych granicach mamy całą skalę większego lub mniejszego niedostatku wapnia, w zależności od rodzaju gleby, a przede wszystkim zależnie od jej zwięzłości. Ze względu na właściwości fizyczne, ciężkie gleby gliniaste powinny zawierać znacznie więcej wapnia niż lekkie gleby piaszczyste (tab. 16).
Należy zaznaczyć, że sole wapnia z anionami mocnych kwasów (HC1, HN08, H2S04) nie mają właściwości zobojętniania kwaśnego odczynu gleb, gdyż nie wyzwalają jonów wodorotlenowych.
P" Sk ró
lnu I
Izy zk"
one również wymywane z gleb kwaśnych i nawet nadają wodzie charakterystyczne, ciemne zabarwienie. Po dodaniu wapna gleba przestaje uwalniać związki próchnicowe, gdyż zostają one strącone i umiejscowione.“(10)