„Musiałam podziękować za listy i depesze, przeprosić za milczenie. Roman był, jak mówiła Ziutka, ze sto razy. Więc za te „sto" ja będę raz. Wesołych świąt! Które to już wojenne Boże Narodzenie
— Zostań — prosi Roman — zostań na całe święta.
— Nie mogę. Zaproszona jestem na wesele.
Jeszcze w Warszawie.
Smutna i jednocześnie pokrzepiająca na duchu wizyta u Mamuni w szpitalu. Wesołych świąt! Nic się nie martw... Okropność, ciągle powtarzam to samo do znudzenia. Muszę się uśmiechać, muszę okłamywać, a za chwilę ryknę płaczem. Trzymaj się! Do widzenia.
W domu. Ziutka pomaga mi pakować walizkę i plecak. Już gotowe. Mam także czekoladę dla Małego i drobiazgi dla wszystkich w oddziale. Podobno spotkam tam Mariana. Urządzimy wspaniałego Sylwestra. Taki Sylwester obejmie wiele punktów w kraju. Kończy się ten rok. Co przyniesie następny Komu wojna podaruje życie Gdziekolwiek ziemia... zaczyna się już rok 1943!
Migdałowe fiolki
Ledwo dostałam się do Parczewa, ledwo dobrnęłam przez zaspy, nie otrząsnęłam się jeszcze ze zmarznięcia — wracaj do Warszawy. I nie mogę zaprotestować ani okazać złości. Muszę stanąć na baczność i odpowiedzieć — Tak jest, panie kapitanie!
Patrzy na nas czternaście par oczu partyzanckich. Chłopcy siedzą na ławie, na podłodze, na łóżku. Gdyby nie oni, nie posłuchałabym Mariana, a ponieważ są, muszę być posłuszna rozkazom ich dowódcy. W tej chwili jestem żołnierzemkurierem. Nie ma prywatnej Joanny, nie ma prywatnego Mariana. Jest Ludmiłakurierka. Bo nawet nie „Grażyna" z podchorążówki. Duszę się kaszlem, jak wtedy od spirytusu. Są dwie przeszkody, które nie pozwalają mi na wzięcie udziału w akcji noworocznej z oddziałem Mariana. Jedna to ewentualne unieruchomienie komunikacji na czas dłuższy, nie mogłabym wówczas tak prędko wrócić. Druga to mój nieszczęsny kaszel. Usłyszeliby go wszyscy Niemcy. Nie mam pojęcia, gdzie mogłam tak się potwornie zaziębić. Cała ta izba, cała chałupa unosi się w górę od mojego kaszlu. Gospodyni, młoda, śliczna wdowa, lituje się i podsuwa gorące mleko z miodem. Jej litościwe spojrzenia na mnie, a czułe i zakochane na Mariana, wzbudzają we mnie złość. U wdowy chleb gotowy, według przysłowia. Kto wie czy Marian... zresztą Marian nic mnie nie obchodzi, ani żaden inny mężczyzna.“(13)