„Na co Pitou odpowiadał, starając się nieco powściągnąć zapał Billota zathiast go podsycać.
— Ale niechże się pan tak nie wychyla, drogi panie Billot! Albo też
— Uwaga! Niech się pan cofnie, panie Billot! Zaraz wystrzeli armata, a teraz ta przeklęta kartaczownica szykuje się do strzału!
Za każdym razem gdy Pitou wypowiadał te przewidujące słowa, rozlegał się huk armatniego wystrzału lub salwa karabinowa, zmiatająca wszystko na swojej drodze.
Nie bacząc na te przestrogi, Billot dokonywał istnych cudów posuwając się naprzód. Niestety, wszystko było daremne. Nie mogąc przelać krwi — co zresztą nie było jego winą — obficie spłacał daninę swym potem.
Pitou co najmniej dziesięć razy przytrzymywał go za poły i przemocą kładł na ziemi, gdyż któryś z pocisków niezawodnie byłby go zmasakrował.
Ale Billot znów podnosił się silniejszy niż przed chwilą i z nowymi wciąż pomysłami, niczym Anteusz, który dotknąwszy ziemi, nabierał sił do walki. Tak na przykład przychodziła mu do głowy myśl przedostania się przez drewniane podpory mostu i porąbania belek podtrzymujących łańcuchy, jak to już raz zrobił.
Wtedy Pitou zaczynał krzyczeć, chcąc zatrzymać starego Billota, a widząc, że to nie odnosi żadnego skutku, wybiegał ze swej kryjówki wołając“(6)