„Na lotnisku oczekuje już lepki od przesadnej grzeczności generał Schmundt, główny adiutant Hitlera. Mimo wszystko to dobry omen.
— Jest nam pan potrzebny, generale — wita go Schmundt prostując się w oficerskim ukłonie.
— Jest mi pan potrzebny — powtarza w dwie godziny później sam Hitler. — Drogi nasze rozeszły
się w roku 1941, ubolewam dziś z powodu tych nieporozumień.
„Jak bardzo się postarzał" — myśli Guderian, skłaniając sztywno, ale z niezwykłym uszanowaniem głowę przed człowiekiem, w którego rękach znajdują się losy Niemiec. To, co właśnie usłyszał, było dlań wielkim zadośćuczynieniem.
— Mein fiihrer, może pan na minie zawsze liczyć.
— Dziękuję, generale, byłem tego pewien. Rozmowa przeszła na sprawy reorganizacji broni
pancernej.
—Mianuję pana generalnym inspektorem broni pancernej.
Guderian wyprostował się bez słów.
—Jeszcze tej wiosny planuję nowe uderzenie — oświadczył Hitler. — Chodzi tu o operację pod kryptonimem „cytadela" i proszę w tej sprawie niezwłocznie porozumieć się z feldmarszałkiem Keitlem. Musimy ściąć ten przeklęty występ frontowy pod Kurskiem, zniszczyć znajdujące się tam wojska rosyjskie i osiągnąć poważny sukces wojskowy, który tak potrzebny jest dla mojej dalekosiężnej polityki. Mam wielkie plany, generale, a do ich realizacji potrzeba mi pańskich czołgów.“(11)