„u 339
— Mówię wam, że to z pewnością moja praczka. Poznaję ją najdokładniej.
— Ten obraz jest nieco większy, Monsieur Pille — powiedział Rousseau ze słodyczą. — Kosztuje trzydzieści franków.
— Jest wart tyle, Henri, jest na pewno wart. Pewnego dnia moi wnukowie sprzedadzą ten cudowny obraz za trzydzieści tysięcy.
— Ja także chcę mieć obraz... ja także! — zawołało kilku innych gości. — Muszę wziąć jeden i pokazać przyjaciołom. To najlepsza wystawa sezonu.
— A teraz w drogę! — huknął Pille. — Inaczej spóźnimy się na bal. I weźcie z sobą obrazy. Wzbudzimy nimi sensację u księżny de Broglie! Bądź zdrów, Henri. Ubawiliśmy się świetnie. Zaproś nas wkrótce znowu.
—Do widzenia, drogi mistrzu — rzuciła Blanche powiewając uperfumowaną chusteczką pod nosem
Rousseau. — Nigdy pana nie zapomnę. Zachowam pana w pamięci na wieki.
— Zostaw go w spokoju, Blanche — krzyknął któryś z mężczyzn. — Biedak nie będzie mógł spać.
Z krzykiem i śmiechem zbiegli ze schodów, pozostawiając za sobą zapach drogich perfum, który zmieszał się z fetorem domu.
Theo i Vincent zwrócili się ku drzwiom. Rousseau stał przy stole wpatrzony w stos monet.
— Nie masz chyba nic przeciw temu, Theo, żebym tu jeszcze chwilę pozostał — zapytał cicho Vincent. — Chciałbym go bliżej poznać.“(4)